

Kosturinn við samsett einangrunarefni í einangruðum þverarmum á móti einangrunarefni úr postulíni eða gleri kemur frá því að í slíkum þverarmi er pósturinn hlaðinn í þjöppun. Þetta er hægt að viðhalda, sérstaklega fyrir háspennu (þ.e. lengri einangrunarlengdir), aðeins með því að nota samsett einangrunarefni með viðeigandi þversnið. Að auki bjóða samsettar einangrunaraðilar mikinn beygjustyrk, teygjanlegt takmörk á svæðinu fyrir endanlegan styrk þeirra og ekki brothætta hegðun. Allt verður mikilvægt þegar einangrun er hlaðin í þjöppun. En það er ennþá mál sem þarf að leysa, svo sem stöðugleiki línukafla með einangruðum þverarmum undir sterkum hliðarvindi og ójafnri spennu leiðara á aðliggjandi sviðum. Rétt lausn í hverju tilfelli krefst ítarlegs skilnings á vandamálinu og fullnægjandi hugbúnaðartækja. Annað mál sem krefst sérstakrar athygli er sérvitringur beitingu þjöppunarálags á póstinn. Þetta mun valda því að það beygist óhóflega og á sama tíma dregur úr burðargetu þess. Góð verkfræðileg lausn er að hanna leiðarafestinguna á þann hátt að álagið verði alltaf í ás stöngarinnar.

Í reynd þarf einnig að taka tillit til núnings við mörg liðamót þverarmsins þar sem það gæti haft töluverð áhrif á vélrænni hegðun þverarmsins. Aðeins er hægt að afrita þetta skynsamlega með tölulegri eftirlíkingu með því að nota endanlega þáttaraðferðina (FEM). Aftur á móti og vegna ofangreindra óvissuþátta er mælt með því að einangraðir þverarmar verði undir fullum vélarprófum til viðbótar við gerðarprófanir á einangrunaraðilum þeirra (stangir og spelkur), eins og kveðið er á um í hinum ýmsu IEC Staðlar.
Nánar tiltekið ætti einangraði þverarmurinn að geta staðist hámarks leyfilegt álag án varanlegrar aflögunar eða annars tjóns. Þetta ætti að vera sannreynt með aðferð sem lýst er í kafla 6.3.1 í IEC staðli 61952, það er að segja með því að beita í 96 klst hámarks leyfilegt álag burðarvirkisins aukið um 10% öryggismörk. Þegar prófuninni hefur verið lokið ætti að klippa saman samsettan einangrunarpúða og skoða hann í samræmi við aðferðina sem lýst er í IEC 61952. Markmiðið er að athuga hvort það skemmist innvortis, bæði í nágrenni festinganna tveggja og í miðju stöng, nánar tiltekið á þeim stað þar sem mestrar sveigju kom fram við prófunina.




